Polityka młodzieżowa

Zadania

1. 01

   Włączenie młodzieży w proces podejmowania decyzji.

2. 02

   Podniesienie kultury politycznej i stworzenie warunków do swobodnego i dobrowolnego udziału młodzieży w życiu społecznym i politycznym.

3. 03

   Zwiększenie różnorodności i stabilności młodzieżowego sektora obywatelskiego na Białorusi.

4. 04

   Kształtowanie priorytetów polityki młodzieżowej w oparciu o potrzeby młodzieży.

5. 05

   Partycypacyjne tworzenie budżetu polityki młodzieżowej.

6. 06

   Zapewnienie równego dostępu do udziału wszystkim grupom młodzieży, zwłaszcza tym, które są najsłabiej słyszalne: młodzieży z małych miast i wsi, osobom z niepełnosprawnościami, osobom z mniejszości narodowych, osobom LGBTQ+, młodzieży, która się nie uczy i nie pracuje, a także młodzieży za granicą.

7. 07

   Zagwarantowanie wolności zrzeszania się oraz ochrony młodzieży przed przymusem i prześladowaniami za aktywność obywatelską.

8. 08

   Uznanie i wspieranie wolontariatu jako dobrowolnej i społecznie wartościowej działalności.

Mechanizmy realizacji

1. 01

   Depolityzacja przepisów prawa. Przejście od „wychowania do lojalności” do „wspierania podmiotowości”.

2. 02

   Obniżenie wieku czynnego prawa wyborczego do 16 lat we wszystkich wyborach i referendach, a biernego prawa wyborczego do parlamentu — z 21 do 18 lat.

3. 03

   Wprowadzenie modelu współzarządzania (co-management): priorytety, programy i budżet państwowej polityki młodzieżowej zatwierdzają na zasadzie parytetu uprawniony organ państwowy i Rada Młodzieży przy parlamencie.

   • Przyznanie Radzie Młodzieży przy parlamencie inicjatywy ustawodawczej i prawa weta w sprawach polityki młodzieżowej.
   • Reforma sposobu tworzenia Rady: osoby delegowane wyłaniane są proporcjonalnie w wyborach bezpośrednich, przez delegowanie z organizacji pozarządowych (NGO) oraz w ramach kwoty społecznej.
   • Prawo weta zawieszającego: w przypadku negatywnej opinii Rady Młodzieży parlament ma obowiązek ponownie rozpatrzyć projekt ustawy i publicznie uzasadnić swoją decyzję.
   • Wyłanianie przedstawicielek i przedstawicieli młodzieży przez Radę Młodzieży przy parlamencie, aby zapewnić młodzieży udział w przygotowywaniu i wdrażaniu decyzji w komisjach przy organach władzy państwowej.
   • Powołanie rad młodzieżowych w każdym mieście i rejonie, z wybieralnym składem i prawem udziału w planowaniu, przygotowywaniu i kontroli decyzji dotyczących młodzieży.
   • Wprowadzenie obowiązkowego „testu młodzieżowego” projektów ustaw i programów państwowych: niezależnej oceny ich wpływu na młodzież, z konsultacjami z młodymi ludźmi i publikacją wyników.
   • Obowiązek udzielania przez organy władzy publicznej pisemnej odpowiedzi na propozycje rad młodzieżowych w określonym terminie: co uwzględniono, czego nie i dlaczego.
4. 04

   Zapewnienie młodzieży dostępu do otwartych danych dotyczących decyzji politycznych i gospodarczych, tak aby mogła aktywnie uczestniczyć w podejmowaniu decyzji i ocenie ich skuteczności.

5. 05

   Stworzenie ram prawnych dla wolontariatu, które jasno określą prawa i obowiązki wolontariuszek i wolontariuszy, ich ochronę na wypadek nieszczęśliwych wypadków oraz inne aspekty tej działalności.

6. 06

   Odebranie „BRSM” (Białoruskiemu Republikańskiemu Związkowi Młodzieży) statusu monopolisty. Zniesienie jego przywilejów prawnych i finansowych.

7. 07

   Zapewnienie przejrzystych i otwartych konkursów na inicjatywy i projekty obywatelskie, w których młodzież mogłaby zgłaszać pomysły na rozwiązanie problemów społecznych i otrzymywać na nie finansowanie, dostępnych dla wszystkich młodzieżowych podmiotów obywatelskich.

8. 08

   Rozdzielanie grantów państwowych przez niezależny od rządu fundusz, z udziałem przedstawicielek i przedstawicieli organizacji młodzieżowych w podejmowaniu decyzji oraz z jednolitymi, ideologicznie neutralnymi kryteriami dla wszystkich podmiotów ubiegających się o wsparcie.

9. 09

   Przekształcenie centrów młodzieżowych w „otwarte przestrzenie” (Open Spaces), których kierownictwo wybiera miejska rada młodzieżowa, a z pomieszczeń mogą korzystać wszystkie grupy młodzieżowe — bezpłatnie lub za symboliczną opłatą na pokrycie mediów.

10. 10

    Amnestia i przywrócenie statusu zakazanym organizacjom młodzieżowym.

11. 11

    Zniesienie odpowiedzialności za działalność w niezarejestrowanych organizacjach (art. 193-1 KK) i przejście na rejestrację stowarzyszeń w trybie zgłoszeniowym.

12. 12

    Ochrona danych osobowych osób uczestniczących w mechanizmach partycypacji i zakaz przekazywania ich służbom siłowym bez orzeczenia sądu.

13. 13

    Dostęp nieformalnych grup młodzieży do grantów bez rejestracji osoby prawnej.

14. 14

    Zapewnienie swobodnej działalności międzynarodowych fundacji i darczyńców, którzy wspierają finansowo młodzieżowe organizacje pozarządowe (NGO) i nie naruszają prawa Republiki Białoruś.

15. 15

    Regularne, co 4 lata, niezależne badanie sytuacji młodzieży, na podstawie którego rząd aktualizuje program polityki młodzieżowej.

16. 16

    Oficjalne uznawanie doświadczenia wolontariackiego (certyfikat kompetencji, uwzględnianie przy rekrutacji na studia i do pracy), zwrot kosztów i ubezpieczenie wolontariuszek i wolontariuszy, zakaz wykorzystywania wolontariatu w miejsce pracy odpłatnej.